maandag 30 mei 2016

Finnegan & MacFlannegan en het ezelsei

Dit verhaaltje is speciaal voor Ingrid x

In de Vulkaaneifel zijn we rond kratermeertjes gewandeld
met de muizenneefjes.


Guinness vond dat ze teveel treuzelden,
maar de muizenhersentjes maakten overuren bij het fantaseren 
over deze kratermeertjes.


'Zouden het vroeger drakennesten geweest zijn?' vraagt Mac zich af.

'Dat zou goed kunnen; vroeger stond er nog geen water in. 
Toen was het een warm, droog nest. Ideaal voor een drakenbuik.
Ik vind het ook belangrijk als ik een warm buikje heb, dus dat zal 
voor Mama Draak ook zo zijn geweest. En de drakeneieren
kon ze even alleen laten, want het was er toch warm genoeg!'
aldus Finnegan. 

Ik denk dat ik hem binnenkort 'Finnegan de Wijze' ga noemen :-))

'Zouden draken nog bestaan?' vraagt Mac.
'Laten we op onderzoek uitgaan!' roept Finny enthousiast.



'Dit zijn geen draken!'

Nee, dit zijn ezels. En laat ze maar rustig grazen!

'Hee Langoor!' roept brutale Mac 'Heb je laatst nog draken gezien?'


De ezel negeert de muizenneefjes volkomen en graast onverstoorbaar verder.
De neefjes halen hun schoudertjes op en lopen door.


Maar dan....


'Een Drakenei!!!'
piepen de muisjes in koor.


'Zomaar langs de kant van de weg?'
Verbaasd bekijken de muisjes het ei van dichtbij.

'Het is wel een beetje klein voor een drakenei'
zegt Mac, terwijl hij met zijn wandelstok 
voorzichtig tegen de buitenkant van het ei aantikt.


'Wat nu??? Dit ei kan hier toch niet blijven liggen?
Van wie zou het zijn? Van de ezels?
Is het een... Ezelsei?? We gaan het vragen!'


De muisjes rennen terug naar de ezels en besluiten hun
vraag te stellen aan een ezel met vlekken.

Als ik vraag waarom, antwoordt Finnegan (wederom bijzonder wijs);
'Het ei heeft toch stippen? Heb je dat niet gezien?'

Tja... om die muizenlogica kan ik niet heen.

'Hallo Langoor-met-vlekken, heb jij een ei in de steek gelaten?'


De ezel kijkt verbaasd op. Praten kan hij niet (althans niet in een
taal die ik versta), maar zijn lichaamstaal is overduidelijk.




Vrije vertaling;
'Ik heb een neef in de Efteling die gouden munten poept,
maar bij mij en mijn weidegenoten komen hier geen eieren uit!'

Tja... Wat nu...
Zo'n ei kan toch niet zo maar langs de kant van de weg blijven liggen?
Wat als de boer met zijn tractor voorbij komt?

Mac de Onversaagde aarzelt niet.


Finnegan de Wijze sputtert een beetje tegen.
'Wat als de moeder terug komt en het ei niet meer kan vinden?'


'Niet zeuren Finny, jij ziet overal problemen. We kunnen het ei 
ook niet laten liggen, dan is ze het zéker kwijt.'


Met lede ogen kijkt Finnegan toe hoe MacFlannegan 
in het gras verdwijnt.

Maar, toegegeven, dit is een beter plekje;


Nog geen meter van de plek af waar het ei eerst lag.
Veilig voor tractorbanden en onoplettende mensenvoeten.

Niet veilig voor ratten en ander gespuis, maar dat vertel ik de
neefjes maar niet. 

Het is tenslotte het belangrijkste dat je doet wat je kunt doen. 
De wereld kan niet in één keer gered worden, maar
wel in stukjes en beetjes. En voor iedereen is er wel een stukje op maat!




Lieve groetjes,

Sandra






zaterdag 28 mei 2016

Tiny Lalylala's

Wist je dat je ook kleine Lalylala-poppetjes kunt haken?
En dat de patroontjes gratis verkrijgbaar zijn?

Maar pas op... Verslavingsgevaar!

Hieronder een soort van mini-versie van Paddenstoelen Paul.
Zoals je ziet maakte ik er meteen 2.


Yep. 
2.
Vandaar mijn waarschuwing :-)))


Ik haakte ze van restjes Scheepjes Stone Washed en 
Lana Grossa Linea Pura Wakame op naald 3,5.


De patroontjes kun je op verschillende plekken vinden.
Onder andere 'gewoon'  op de Lalylala website.


Op Facebook bestaat de groep 'Tiny Lalylala addict'. 
Hier kun je ook patroontjes vinden en creaties van anderen bekijken.


Ik heb erg veel plezier gehad bij het maken van deze
'Tiny's', dus ik denk dat er nog wel een paar zullen volgen :-))


Lieve groetjes,

Sandra






donderdag 26 mei 2016

Pilea Peperomioides

Op 14 mei stond Angeline bij ons voor de deur met een stekje 

Súper lief!

En als je Angeline een beetje kent, dan zul je er niet raar van staan te
kijken als ik zeg dat ze er een fantastisch cadeau van had gemaakt.

Op een mooi, beschilderd bord kwam Pilea bij ons binnen,
mét een schattig naamkaartje en... heel veel hondenkoekjes voor Guinness!


Gezien de ophef die Guinness maakte (Angeline staat sinds 14 mei
in zijn Top-Vijf-Favoriete-Visite-Lijstje), was ik zo dom
om het mooie cadeau eerst uit te pakken voordat ik de foto maakte.

En... zucht.... Ik besef dat je het prachtige bord niet ziet
door alle hondenkoekjes. Ik denk dat ik mijn verstand straks
terug vind in bed, want het gaat de hele dag al zo :-))

Maar goed; Pilea.

Inmiddels is het plantje al weer een poosje bij ons en...
hij (of zij? Daar ben ik nog niet uit) groeit als een tierelier!

Wist je trouwens dat Guinness' stamboeknaam 'Van de Tierelier' is?

Hmmm... Sorry voor dit hak-op-de-tak verhaal, hij gaat echt lekker (NOT) :-)))

Maar goed, groeien dus.
Hieronder een foto van 18 mei (links) en een foto van 25 mei (rechts):


Tja... Heel overduidelijk is het eigenlijk niet...
Pilea is zich meer op het licht gaan richten en daarom zie je het misschien niet
zo goed, maar... in die week heeft ze (toch een zij dus, hihihi) maar liefst
2 blaadjes extra gekregen, jippie!

Mocht je denken; wat is dat voor een oversized pot?
Ik weet het... Maar ik vind hem zo mooi...
Paar stukjes eraf, maar dat hoort, fantastisch cracklé, mooie kleur (blauw-grijs-groen)...


En bovendien; als Pilea zo door gaat groeien, kan ik haar deze 
zomer nog overpotten, joehoe!

En misschien krijgt ze zelfs baby's!
Die ik dan vervolgens ook weer weg ga geven :-))
Want ik vind dat dat hoort bij dit mooie plantje.

Ik heb hem op een mooie en bijzondere manier van
lieve Angeline gekregen en die lijn zetten we voort.

Spread the love! Eh... Pilea.

Nogmaals bedankt Angeline! xxx


Lieve groetjes,

Sandra





maandag 23 mei 2016

Anemuisjes

Mouse Tale-time!

Geen bijzonder spannend verhaal uit de Vulkaaneifel
deze keer, maar misschien wel het meest belangrijke verhaal 
in het leven van mens en muis.

Een verhaaltje over genieten van de kleine dingen.

Zintuigen op scherp en Radio Gedachtenstroom op volume 'low'.


'Zie je ze al Finnegan?'
'Ja!! Daar in de verte, we moeten nog een stuk door het bos lopen!'


Oren gespitst, neus in de lucht en speuren maar.
Naar... Tja. Naar wat eigenlijk?

We raken ze bijna kwijt op de bosgrond:


'Gevonden!' roept Finnegan


en hij duikt pardoes zó de anemoontjes in.

Bosanemoontjes. Dáár waren de neefjes naar op zoek.
Beter gezegd; Finnegan was daar naar op zoek.


'Zijn ze niet prachtig?' vraagt Finnegan
'Eh... zijn ze te eten?' vraagt Mac

Finnegan schudt afkeurend zijn hoofd.
'Het gaat niet alléén maar om eten Mac!'

Je zult het niet gek vinden dat Manlief en ik zowat
ontploften van het lachen toen we deze woorden uit de mond van 
Finnegan hoorden komen :-)))

Je ziet Mac denken 'wat kraamt die neef nu weer uit!'


'Ze zijn heel bijzonder!' zegt Finnegan, en hij kijkt wijs 
naar Mac, die inmiddels figuurlijk én letterlijk met zijn oren 
staat te klapperen. Mac lijkt ons zelfs wat warrig aan te kijken?


'Wist je dat ze de zon volgen? En dat ze hun bloempjes sluiten als
het minder dan 10 graden celsius is? En dat ze bij het minste zuchtje wind bewegen?'

En zo verdwijnen ze weer het bos in; de één kwebbelend als
een praatzieke botanicus, de ander brommend als een Schotse
kluizenaar die de nacht van tevoren te diep in het whiskyglaasje heeft gekeken.

Tot de volgende keer!

Lieve groetjes,

Sandra






zaterdag 21 mei 2016

Boefie Woefie II | Tadaa!

Zoals jullie hier konden lezen had ik nog een Lalylala liggen 
die sméékte om in elkaar gezet te worden :-))

En het is gelukt! 
Mag ik jullie voorstellen; Boefie Woefie II


Boefie Woefie II is het tweelingbroertje 
van Boefie Woefie, het cadeautje voor
het pasgeboren zoontje van mijn vriendin.


Maar het is geen eeneiige tweeling :-))


Boefie Woefie II is wat donkerder en heeft wat langere oren.
Misschien dat hij daarmee wat beter luistert?


Het neusje heb ik deze keer geborduurd.
En je ziet het goed; hij heeft twee verschillende kleuren sjaaltjes gekregen :-)


De vlek op het lijfje begon tijdens het haken een beetje
op een hartje te lijken, dus heb ik er maar bewúst een hartje
van gemaakt.


Hee, niet zo verlegen Boefie Woefie II


Ik zet de foto's van de twee nog even naast elkaar.


Anders, maar toch duidelijk uit hetzelfde nest :-)


Ik haakte de Boefie Woefie's van Scheepjes Stone Washed op naald 3,5
en gebruikte het Lalylala 'Bina' patroon van Lydia Tresselt als basis.

Hopelijk brengt Boefie Woefie II net zoveel plezier als zijn tweelingbroer!

Fijn weekend!


Lieve groetjes,

Sandra



P.S. Dankjulliewel voor jullie enthousiaste reacties op mijn vorige blogpost 
over de vlindertuin *bloos* :-))






donderdag 19 mei 2016

Butterflies are self propelled flowers

Gisteren bezochten Ellie en ik 'Klein Costa Rica' in Someren, een tropische vlindertuin.
Een gezellige en mooie dag!

De netjes verzorgde website van Klein Costa Rica deed vermoeden
dat het een enorm complex is; dat is het niet. 
Maar het is zéker de moeite waard.

Een rondleiding is aan te raden, want dan krijg je veel meer informatie
dan wanneer je alleen aan gaat rondneuzen (al kan dat natuurlijk ook).

Ellie en ik zijn ons te buiten gegaan aan het maken van (met name macro-) foto's.

Maar we hebben niet alleen door de lens gekeken.
Het is een genot om gewoon even te staan of te zitten, de
vliegende kleurenpracht te bewonderen en letterlijk en 
figuurlijk op je af te laten komen.

Met mijn foto's neem ik jullie even mee!


Hieronder volgen (onder andere) de foto's die je hierboven 
ziet ook nog een keertje apart. Enjoy!





Naast vlinders zijn er ook vogels en reptielen te bewonderen, zoals
deze Baardagame


Gelukkig eten ze geen vlinders :-))






Volgens mij hoef ik jullie niet uit te leggen dat ik me heb
staan te vergapen aan de details die je allemaal op 
vlindervleugels kunt zien...








Sinds gisteren waren er ook rupsen van Atlasvlinders
in de vlindertuin.


In twee maanden tijd groeien deze vreetmachines
uit tot hele dikke rupsen. Die wil je niet in je AH moestuintje! :-)





'Butterflies are self propelled flowers'

een hele mooie quote van Robert A. Heinlein en wat 
mij betreft helemaal waar!

Lieve groetjes,

Sandra




P.S. Op Ellie's blog kun je weer net iets andere foto's bewonderen,
mocht je dat leuk vinden.