dinsdag 30 augustus 2016

Finnegan & MacFlannegan weten wat ze willen

Goh... ik heb jullie nog niet verteld over de avonturen van Finnegan & MacFlannegan in de Vulkaaneifel! Dat wil zeggen... Ze waren daar natuurlijk al eerder, maar in juli zijn we nog een keertje terug geweest met de neefjes.

 We hadden amper de koffers uit de auto geladen of de heren stonden al in de startblokken.

Ze willen wandelen. En ze willen het nu! 
'Dat is goed voor die oranje haarbal die niet van ophouden weet!'
Pardon?

Ze bedoelen Guinness en ik moet me inhouden om het niet
uit te proesten van het lachen, want ze hebben wel gelijk;
onze Ierse Stuiter Terriër weet niet van ophouden... :-))

Alleen... heeft het wandelverzoek een dubbele bodem.
Wandelen is leuk, maar de heren willen naar...
het muizenvallenmuseum!

Ze weten alleen de weg niet meer...
Uitvoerige discussies, midden op de weg...


Het gepiep is oorverdovend.
Steeds meer koeien heffen het hoofd in onbegrip; 
wat doe-oe-oe-n die muizen nou??


Omdat ze steeds verder achterblijven, 
loop ik terug (inclusief oranje haarbal, sorry Guinness).


'Loop toch met ons mee, Finny & Mac, we gaan heus nog wel een keer
naar het muizenvallenmuseum, dat hebben we jullie toch beloofd?
Het is alleen wat ver en het is al laat. Sterker nog; het is bijna etenstijd!'

Há! Daar had ik eerder aan moeten denken;
het magische woordje 'eten', hoe kon ik het vergeten...


Joehoe!! Terug naar het hotel!

'Ik heb gehoord dat ze kaasplankjes hebben!' 

hoor ik Finny tegen Mac zeggen.

'Pfff... kaasplankjes, neef toch! Welke muis heeft een plankje nodig,
als hij de weg naar de voorraadkast weet!' 

Mac's brede muizenlach is onweerstaanbaar en ik?
Ik doe maar net of ik niets gehoord heb en hoop dat 
de muizenneefjes niet betrapt worden met hun 
neus in de voorraadkast...

Lieve groetjes,

Sandra 







zaterdag 27 augustus 2016

Paardenparade

De paardjes zijn klaar en ik ben trots op ze ;-)

Ik heb veel foto's, dus ik val jullie niet lastig met veel tekst.
Onderaan vind je wat informatie over patroon en garen.

Veel kijkplezier!












De paardjes zijn gehaakt met behulp van het patroon van
Kristel Droog (paardje Piem).
Ik heb ze geen halster gegeven; zo stralen ze meer 
vrijheid uit. Ook de hoefijzers heb ik weggelaten.

De kleur en aftekeningen van de paardjes zijn 
zo ontstaan omdat ze een beetje moesten lijken
op twee 'echte paarden' :-))

Ik gebruikte Catania katoen en voor de manen en staart
ByClaire nummer 2, dat laat zich lekker splitsen,
zodat er een enorme haardos ontstaat.

De paardjes zijn gehaakt met haaknaald 2,5.

Inmiddels hebben de paardjes een liefdevol nieuw
(t)huis gekregen!

Lieve groetjes,

Sandra





donderdag 25 augustus 2016

Oh ja... De KeukenKlus...

Vandaag een update over onze KeukenKlus.
Inmiddels met 2x de hoofdletter K :-))

Manlief (had ik al verteld hoe trots ik op hem ben?) heeft, tussen alle
'stormen' door, stug doorgewerkt. Maar het viel niet mee.
Zoals (zo is onze ervaring) wel vaker als je een grote
klus aanpakt; vanteenkomtander! :-))

Maar het is ook, zoals jullie eerder aangaven;
je vergeet alle (nou ja... bijna alle :-))) minder leuke dingen als
je, na al het slopen en het o zo belangrijke (en vaak onderschatte) voorwerk,
de keuken weer op kunt bouwen.

Ik zet hieronder een paar fotootjes onder elkaar.
Ze zijn allemaal met de telefoon gemaakt en in de
panoramastand worden ze een beetje rond.

Dus nee, wij zijn niet de eigenaren van een unieke, ronde keuken;
het is de wonderlijke 'slimme telefoon-camera'
(die dus helemaal niet zo slim is als ie dacht, há!)


Butsebuts; wandtegeltjes eruit!
Blijft over; een halve, gedeeltelijk intacte keuken,
in een wolk van stof gehuld :-))


'Effe' stucen...

Nee, niet 'effe'. Dit was een megaklus.
Manlief kan stucen, maar zal het in deze orde van
grootte nooit meer zelf doen.


Eindelijk kon de nieuwe vloer erin.
En het fornuis.

(Dankjewel voor je hulp, lieve vriendin!)


En inmiddels is één kant voorzien van een nieuw
kastje en ladenblok.

Het aanrechtblad is nog 'oud'; dat kan pas ingemeten
worden als alles staat.


Al zijn we er nog niet;
het begint erop te lijken hè?

Lieve groetjes uit KeukenKlus-land,

Sandra






dinsdag 23 augustus 2016

Paardenpraat

De paardjes groeien als kool.

Ik had ze misschien beter op het laatst pas een hoofd
kunnen geven, want ze zeuren m'n oren van m'n kop 
eh.... hoofd! :-))) 


Het mooie hoofdje van sokkenwol blijft even liggen.
Die maak ik nog wel een keer af.
Sterker nog; ik denk dat ook dat paardje 
straks een mooi thuis krijgt.

Dankjewel nog voor jullie tips!

Lieve groetjes,

Sandra








vrijdag 19 augustus 2016

Sprankelende libelle

Ik las bij Esther dat het vandaag de internationale dag van de fotografie is,
daarom deel ik vandaag deze sprankelende libelle met jullie.


Hij zat de afgelopen week zomaar bij ons in de tuin.
Wat een cadeautje!


Balancerend op een opstapje,
probeerde ik zo goed mogelijk de lichtjes in zijn vleugels te vangen.


Zou het wel een 'hij' zijn?


En wat voor een soort libelle zou het zijn?
Toen ik foto's ging vergelijken op internet, kwam ik daar niet echt uit.


Weet jij de naam van deze pracht-libelle?
Ik hoor het graag!

En anders?


Blijft het voor mij gewoon 'sprankelende libelle'.
Niets mis mee :-))

Fijn weekend!

Sandra




dinsdag 16 augustus 2016

Back in the saddle again :-)

Een paar weken geleden kreeg ik de vraag of ik twee paardjes zou kunnen haken.
Hmmm... Daar zit ik altijd wel een beetje dubbel in.
Het is dat gevoel van 'moeten' hè?

Maar de 'opdracht' was wel leuk; het zouden twee paardjes moeten
worden die in de verte lijken op twee échte paarden.
Een wit en een bruin paard met een vrolijke, tekenfilm-achtige twist.
Niet té groot, wel stoer.

Ik wilde niet nog een keer het Lilleliis paardje haken. Ten eerste is dat eerder 
een lief dan een stoer paard en ten tweede was ik bang dat de verveling
dan toe zou slaan.

Het werd een patroontje van Kristel Droog: 'Horse Piem' 
oftewel 'Paardje Piem',

Ik kocht twee bollen sokkenwol.
Het witte paard is een beetje ondeugend en nóóit schoon.
Dus de crème sokkenwol met bruine en zwarte details was perfect.
Maar de bruine sokkenwol... Aiii...
Die bleek na het uitpakken thuis bij daglicht wel érg doorspekt 
te zijn met paarstinten.

En volgens mij bestaat alleen de Milka-koe en
is er (nog?) geen Milka-paard :-)))

Dus... de wol ging terug en ik ruilde hem in tegen Catania.
Beetje saai eigenlijk... 

Misschien kan ik één paard van sokkenwol maken en de andere 
van Catania? Allebei met naald 2,5? 
Dat zou qua grootte toch niet veel af kunnen wijken?

Ahum... dus wel...

Enfin. Lang verhaal kort: ik heb nu drie paardenhoofden, hihihi!

Dat wil zeggen; gehaakt hè! 
Het zou wat zijn als ik hier achter mijn pc zou zitten met
3 paardenhoofden. Zie je het al gebeuren??

Goed. Zinnige praat komt er niet meer uit vandaag, dus daarom
maar wat fotootjes van mijn paardenhoofdencollectie:




Toch jammer van die bruine sokkenwol die teveel paars bleek te zijn...
Vinden jullie ook niet?
Al geeft de Catania wel een 'strak' effect.

Wordt vervolgd!

Lieve groetjes,

Sandra 





zondag 14 augustus 2016

Onverwachts cadeautje

Heel, heel hartelijk bedankt voor al jullie lieve reacties, mails en kaartjes.
Ze hebben me ontzettend goed gedaan.

Blogland is geweldig. JULLIE zijn geweldig! <3

Laatst zei iemand heel treffend 'je pap zal nog wel even 
op de passagiersstoel zitten' en dat klopt helemaal.

Maar je hebt ook de categorie;
'Bijzonder Mooie Toevalligheden?'

('toevalligheden' bewust met vraagteken, want toeval bestaat volgend mij helemaal niet :-))

Wat dacht je hiervan; 
de Heemkundekring Son & Breugel koos er gisteren voor
om deze foto te publiceren op hun Facebookpagina:
met dank aan mijn zwager voor de tip x


Bijbehorende tekst; 

12 augustus 1951. Drie stoere jongens van zestien jaar oud staan klaar 
voor een kampeervakantie in Nijmegen. De benodigde spullen achterop 
de fiets en dan trappen maar. Van tevoren nog even poseren bij het raadhuis.

En de stoere jongen links op de foto?
Da's mijn paps!

Mooi hè!

Fijne zondag nog!


Lieve groetjes,

Sandra  






donderdag 4 augustus 2016

Loslaten


It hurts to let go,
but sometimes 
it hurts more
to hold on.

                                  ~ Unknown

Dag lieve paps, je bent voor altijd in mijn hart.


Liefs,

Sandra