maandag 12 juli 2021

Toryn bijna 5 maanden jong

 Wat vliegt de tijd!
Zeker als je heel je structuur de deur uit hebt moeten gooien 
vanwege een pup/jonge hond.
Ik heb het ritme nog niet helemaal gevonden.
Elke keer als ik dacht; 'zó doe ik het!' dan veranderde er weer
iets bij Toryn.


Neem bijvoorbeeld de angstfase rond de 16 weken.
Ineens veranderde ons zelfverzekerde hondje-met-de-staart-omhoog
in een piepend angsthaasje, dat met gezwinde spoed en de staart
tussen de poten naar huis wilde. 
En met piepen bedoel ik eigenlijk krijsen als een speenvarken.
En dat allemaal bij de aanblik van de vuilniswagen, 
die ronkend en sissend in een straatje zijn werk stond te doen.

Ik dacht dat we deze hindernis weken geleden al genomen
hadden? Achteraf blijkt dat dit normaal is op deze leeftijd.
Het is net alsof ze de wereld anders gaan bekijken.
De schone taak aan het baasje en het vrouwtje om hem met veel geduld
door deze periode te loodsen.


Dus... Ik heb het manneke opgepakt en we zijn de vuilniswagen vanaf
een veilige afstand gaan volgen.
Toen hij wat rustiger werd, heb ik hem weer op zijn pootjes 
gezet en zijn we de afstand korter gaan maken.

Inmiddels blikt of bloost hij niet meer bij het zien 
van een vuilniswagen. Fijn!
Maar het kan zijn dat er nog één of twee angstfases
volgen, het komende half jaar.

Ook heeft Toryn een soort van pré-puberfase gehad.
Kan alles te maken hebben gehad met het wisselen van
zijn eerste tandjes. Hoe dan ook; het was een verschrikkelijke
boef die maar dóór en dóór bleef gaan met hetzelfde
kattenkwaad. In Toryn's geval; zijn missie om binnen-
 en buitenshuis álle kussens te verscheuren.
Ik denk dat zelfs Gandhi van pure wanhoop de Ganges 
in zou zijn gesprongen...

Maar ook die fase hebben we (voor nu) gehad.
Vorige week hadden we een weekje vakantie en hebben we weer allerlei
dingen ondernomen met een ondeugende, onstuimige, maar ook hele lieve Toryn!


Toryn zal nog wel een tijdje het meeste van mijn(/onze) aandacht opslurpen,
maar ik probeer nu toch wat meer me-time in te bouwen.


Gisteren heeft Toryn voor het eerst kennis gemaakt met de
9 weken jonge bruine Labradorpup van mijn zusje: Kyana.

Dat ging héél erg goed! Toryn was heel voorzichtig met haar.
Tijdens het spelen sprong hij soms met vier poten in de
lucht om niet zwaar op haar te landen, zo lief!


Vriendjes voor het leven!

Wel raar om te beseffen dat dit lieve, kleine, zachte mupke
straks bijna 20 kilo zwaarder en 5 tot 10 cm. hoger zal zijn
dan Toryn!

Lieve groetjes,

Sandra


PS: Voor de liefhebbers; er staat weer een kort
Finny & Mac avontuur klaar op mijn website; klik hier!





maandag 7 juni 2021

Vilia Mosaic Sweater met Puppy Vertraging

 Op 28 mei is het patroon van de Vilia Mosaic Sweater
van Lilla Björn uitgekomen!

Ik heb meegeholpen met het testen van het patroon,
maar helaas heb ik de test niet helemaal af kunnen maken.
Mijn Vilia sweater is dus nog niet af...

Dat heeft alles te maken met het kleine
Toryn Monstertje!
Jonge hondjes moeten leren dat ze niet overal
hun tandjes in kunnen zetten en dat is makkelijker
gezegd dan gedaan...

Heel soms lukte het om met Toryn naast
me, lekker een stukje te haken:


Maar verder dan dit was ik nog niet
toen het patroon uitkwam:


Al begint het ergens op te lijken!
Ik ben heel benieuwd hoe deze sweater me straks
zal passen. Op de website van Lilla Björn vind je foto's
van mijn collega-testers en van Tatsiana zelf natuurlijk!

Zoals altijd is het weer een knap patroon en
ik blijf het super leuk vinden om zelf kledingstukken 
te haken.

En haken naast Toryn gaat elke dag beter.
Kijk maar:


💤😴💤

Een fijne, zonnige week gewenst!

Lieve groetjes,

Sandra







woensdag 19 mei 2021

Toryn 13 Weken Spring-in-het-Veld

 Sommige dingen vergeet je.
Wat er komt kijken bij het opvoeden 
van een pup bijvoorbeeld.
😜


Misschien is dat maar goed ook,
want de afgelopen weken hebben we héél
vaak gedacht 'dit doen we nooit meer!'

Totdat je het 'mupke' naast je in de auto ziet liggen. 
Moe van het jagen op dennenappels en verslinden van mos:


Of je ziet hoe de socialisatieperiode
zijn vruchten afwerpt en Toryn
onbevreesd en open op allerlei mensen,
dieren en situaties afstapt:


Dan zwelt je hart van trots en liefde.
💓


Dus we zetten gewoon door!


Bij het zindelijk maken hebben we wel wat 'foutjes'
gemaakt. We hebben hem teveel ruimte gegeven, waardoor er 
('geholpen' door Toryn's opwinding en enthousiasme) 
regelmatig ongelukjes bleven ontstaan. 
Ook bedienden we hem (heel goed bedoeld) teveel op zijn wenken;
' piep' = naar buiten.

Sinds kort houden we ons wat meer aan een 
schema, zodat we hem kunnen leren dat hij soms ook zijn
plas op moet kunnen houden!
 
Dat leverde de eerste dag al meteen een groot succes op; 
we hoefden er 's nachts niet meer uit!

Helaas had Toryn gisteren last van een hondenbuikgriepje...
😰
Dáág schema's!
😩
Hallo
💩💩💩
Shit happens!
😅

Gelukkig gaat het vandaag een stuk beter.
Toryn stond vanochtend al weer op de bank
om te kijken welk gehaakt kussen hij zou gaan verslinden.

En dat terwijl je zo héérlijk kunt slapen
op en tegen warme en zachte haaksels!


Fijne woensdag!

Lieve groetjes,

Sandra








dinsdag 27 april 2021

Toryn

Het kan soms heel anders lopen dan je verwacht:
Op 7 april namen wij afscheid van vriendje Guinness💫
Op 16 april maakten we in Zeeland kennis met Toryn💖


We wisten dat we ooit weer een hondje 
en liefst een Ierse Terriër in huis zouden willen nemen.

Omdat we een 'stip aan de horizon' wilden hebben,
zocht ik contact met wat mensen binnen de rasvereniging. 
Alle nestjes van dit jaar waren besproken.
Het zag er naar uit dat het 2022 zou gaan worden.
Poeh... Dat was een heel klein stipje in de verte!

We hadden vanwege Guinness en onze ervaring
een beetje de 'gunfactor', dus je kunt zeker zeggen dat
Guinness ons een pootje geholpen heeft.

Op het allerlaatste moment trok iemand
zich terug. Er was dus ineens een pittig reutje 
van 7,5 week 'over'. En toen kwamen wij, in verband
met onze ervaring en dankzij de contacten
die ik gelegd had, al snel in beeld.

Op 16 april maakten we kennis met Toryn.
En ook met zijn lieve mama, zijn broertjes, zusjes en de
fokster die met veel liefde en toewijding dit
nestje verzorgde.

Op 17 april mochten we Toryn mee naar huis nemen.


Héél onwerkelijk, maar mooi tegelijk!
Aan het strand werd menig traantje weggepinkt.


Inmiddels is Toryn anderhalve week bij ons
en morgen wordt hij 10 weken.


Het is een lieverd, maar ook een verschrikkelijke boef.
We hebben onze handen vol!

Al zijn deze momenten er gelukkig ook:


Toryn lijkt op Guinness, maar is tegelijkertijd
compleet anders. Zowel qua innerlijk als uiterlijk.
En dat is alleen maar goed.
Zeker omdat het zo snel is gegaan.


De leegte die Guinness heeft achtergelaten is gevuld,
de herinneringen blijven. Toryn draagt daar zijn steentje aan bij:
Puppy Guinness heeft nooit in de vijver gelegen.
Toryn vandaag wel...

Natte Toryn rende als een haas naar binnen,
zijn bek vol met natte bladeren, Manlief er mopperend achteraan.
De komende tijd zullen we nog vaak naar saaie momenten verlangen! 
😅

Lieve groetjes,

Sandra


*dankbaar*




 









woensdag 14 april 2021

Warm vanbinnen

Lieve lezers,

Dank jullie wel voor alle lieve reacties,
appjes, mailtjes, telefoontjes, 
prachtige kaartjes, plantjes en bloemetjes
na het overlijden van ons vriendje Guinness.
💓


Dit heeft ons ontzettend gesteund (en nu nog steeds)!

Warme groet,

John & Sandra

🙏




donderdag 8 april 2021

Dag lieve Guinness

 Nooit meer uit ons hart 💗


4 september 2008 - 7 april 2021🌟


4 april 2021
We hebben zoiets van 'iets zit er niet lekker bij Guinness'.
Hij is voorzichtig. Durft 's avonds niet
zelf de trap op te lopen.

5 april 2021
Eerste Paasdag, samen genieten we van een lekker
paasontbijtje. Guinness smikkelt van zijn brokjes met
ei en gerookte zalm, met een beetje croissant.
We willen gaan wandelen, maar zijn ons ervan 
bewust dat de wandeling niet te lang moet zijn en over vlak
terrein moet gaan, want we vertrouwen het niet.
En dan verstapt Guinness zich. Hij piept.
We trekken een streep door de boswandeling.
Maar Guinness moet natuurlijk wel uit.
Als hij over de drempel stapt en weer piept van de
pijn, weten we genoeg; dit is foute boel.


Gelukkig hebben we een hele hondenapotheek in huis,
dus ik kan Guinness meteen pijnmedicatie geven en 
we schrijven alvast Jacha Heukels aan, de orthomanueel
dierenarts. Zij heeft zit op 7 april in de praktijk in Helmond, 
dus dat komt goed uit.

6 april 2021
Tweede Paasdag.
Weer een lekker paasontbijtje voor Guinness.
Daar geniet hij nog steeds van. Wat dat betreft niets mis. 
Maar wel met zijn rug...
De hernia (dat het een hernia is, daar zijn we
inmiddels van overtuigd) zorgt voor veel
neurologische uitval.
Zijn achterpoten zijn verlamd en poepen
en plassen heeft hij niet meer onder controle.
Sterker nog; hij plast helemaal niet meer.
De hele dag hebben we van alles geprobeerd;
's avonds is hij in staat er een poepje uit te 
gooien, maar nog steeds geen plas...
We willen niet langer wachten en maken in de avond
een afspraak bij de spoedarts.

Bij honden met hernia en dit soort uitvalsverschijnselen,
is het niet ongewoon om ze te helpen en de blaas
voor ze uit te drukken. Dat hadden wij ook al geprobeerd,
maar zonder succes. Echter; het lukt ook niet bij de 
spoedarts. Guinness' buik is ontzettend gespannen,
waarschijnlijk ook vanwege de pijn.
Er lijkt niet erg veel plas in de blaas te zitten (voorzover
de spoedarts kan voelen), dus de arts besluit niet te
katheteriseren en 'alleen' een morfine injectie te geven tegen de pijn. 
Hopelijk brengt dit Guinness voldoende ontspanning om later 
wél de blaas te kunnen legen. Al dan niet met hulp van ons.

Maar er komt geen plas...
Hij ligt die nacht wel heerlijk ontspannen tussen ons in bed.

6 april 2021
Meteen naar de eigen dierenarts. Altijd beter.
Hupsakee, katheter erin. Er komt een enorme plas uit. 
Fijn.

De dierenarts neemt de opties door. We zouden een scan
kunnen laten maken om te kijken hoe en wat
er precies mis is met de wervels. Misschien is
er een operatie mogelijk?
Alleen is de realiteit; Guinness heeft geen goede
wervels. Op diverse plaatsen in zijn ruggenwervel
heeft hij last (gehad). Je opereert één gedeelte, maar
wat als daarna door een domino effect de rest het gaat begeven?
En dan hebben we het nog niet gehad over een revalidatietraject.
Guinness is met zijn 12,5 jaar niet meer de jongste
en hij heeft in verband met zijn gezondheid vaak 
tropenjaren gedraaid.

Dus; géén operatie. De dierenarts is het met ons eens. 
We hadden ook het idee dat het meer zoiets was van 'Ik wil dat jullie
alle opties te horen krijgen en dan zelf de beslissing maken'.

We richten onze pijlen op de orthomanueel dierenarts.
Guinness krijgt een injectie valium en we krijgen
andere (zwaardere) pijnmedicatie mee. En we gaan
zelf, twee maal daags, katheteriseren. 

Gelukkig laat Jacha, de orthomanueel dierenarts weten
dat we 8 april in de avond terecht kunnen. Eigenlijk zit
de agenda vol, maar voor Guinness wordt een uitzondering gemaakt.


Alleen... als Jacha hoort wat precies de verschijnselen
zijn; ernstige neurologische uitval, de stijve, rechte voorpoten die
Guinness niet meer kan ontspannen, krijgen we meteen een
vervelende boodschap.

Dit is 'Shiff Sherington'. 
Een ernstige ruggenmergbeschadiging midden in de rug.
Ze betwijfelt of ze Guinness deze keer kan helpen...

Wat daarna komt voelt als een onwerkelijke film.
Naarmate de valium injectie uit begint te werken,
wordt Guinness steeds onrustiger.
We eten samen nog een frietje, maar dan wordt het van kwaad tot erger.

Een cirkeltje van piepen, overeind proberen te komen 
(wat  niet lukt), frustratie, meer pijn door de inspanning, even liggen 
en dan weer opnieuw piepen, overeind proberen te komen enz. enz.
Twee baasjes die wanhopig zijn. Wat wil Guinness?
Hoe kunnen we nog meer helpen?

We besluiten naar bed gegaan. Weer met Guinness tussen ons in,
in de hoop dat dit hem rust geeft.
Maar de rust komt niet. Guinness raakt in gevecht met
zichzelf. Radeloos. Gefrustreerd. Het piepen
wordt erger, zijn ademhaling oppervlakkig.
Bloed bij zijn ontlasting.
Dit gaat niet langer...


We bellen wederom de spoedarts.
Wetende dat het pad dat we nu nemen letterlijk
en figuurlijk dood gaat lopen.
Drie kwartier later kunnen we terecht.

7 april 2021
00.15 uur. Sneeuw, hagel. De wereld is net
zo koud als de kou die we in ons hart voelen.

De dierenarts onderzoekt Guinness. De pijnreceptoren
in zijn achterpoten reageren helemaal niet meer.
Hij heeft nog nooit zo'n ernstig geval van Shiff Sherington
gezien. Ja. Deze weg loopt dood.  

🌟

Het doet zo'n pijn.

Gisteren is deze onwerkelijke film honderden keren
voorbij gekomen. Hebben we het juiste gedaan?
Ja. Dat hebben we.
Ons vriendje kan veel doorstaan, maar een
leven vol pijn en afhankelijkheid maakt
hem niet gelukkig. Daar is hij teveel Ierse Terriër voor.

Blijft over; een heel, heel groot verlies.

Pijn. 
Alsof iemand in onze harten knijpt, en knijpt en knijpt...


Mooie herinneringen, grappige herinneringen,
warme herinneringen; natuurlijk, die zijn er ook. Veel. Héél veel!

Maar op dit moment is het vooral het gemis.

Onze Guinny, Binnie Bin, Monstrosso Rosso.
Ons Hartje.

Dag lieve schat! Voor jou geen pijn meer, geen jeuk
en je kunt je weer vrij bewegen. Staan en gaan waar en
wanneer je wil. 

Kom je ons af en toe nog een keer gedag zeggen?
Loop je met ons mee door de bossen? 
Als warme wind die langs onze gezichten strijkt?

Voor altijd in onze harten.

Sandra & John

*broken*
💔💔




woensdag 31 maart 2021

Woensdag Gehak-op-de-tak-dag

 Met vrolijk vliegende vlinders en bloesem op mijn netvlies, 
de beat van Billie Eilish in mijn oren 
en de geur van groene zeep en vers gemaaid gras nog in mijn neus,
schrijf ik deze hak-op-de-tak post.

Voor het geval dat je denkt 'en nu kan ik haar echt niet
meer volgen'; ik kom net terug van een hardlooprondje.

Het was heerlijk buiten en ik ben trots dat ik weer een treetje
hoger ben gekomen in mijn hardloopschema.
Een beginners hardloopschema hoor, maar hé; dat mag 
de pret niet drukken!

Guinness kan jammer genoeg niet meer mee rennen;
hij loopt liever slenter rondjes met mij, terwijl
hij met zijn neus het hondendagblad leest.

Ach ja... 

En hij houdt van bami, zoals je hieronder ziet!
😄


Vóórdat ik vanochtend mijn hardloopschoenen aantrok,
bestelde ik garen voor een nieuw project, jippie!
Ik liet me inspireren door het vogeltje dat voorbij kwam 
in een reclame van Natuurmonumenten:


Wat ik ga maken, kan ik helaas nog niet zeggen;
het is weer een test voor Lilla Björn Crochet.
Eind mei moet het klaar zijn en ik heb er zin in!

De Montana deken voor mijn zusje is nog wel niet klaar,
maar ik heb behoefte aan afwisseling én een nieuwe uitdaging.

Over de Montana deken gesproken; het is misschien
leuk om de achterkant een keer te laten zien:


Het patroon toont zich hier als een soort schaduw.
Mooi he?

Afgelopen weekend heb ik een poging gewaagd 
om een gezellige pannenlap te haken met de 
'Interlocking Crochet' techniek.

Dat is eigenlijk filet haken van twee lapjes
tegelijk en die weef je als het ware tijdens het 
haken aan elkaar. Door de ene keer vóór en de
andere keer áchter het werk in te steken, krijg je
een patroon.

Hieronder zie je de voorkant (met de horizontale
strepen) en de achterkant (met de verticale streepjes)
op de foto.


En dat... is ook het laatste wat je er hier ooit van
gaat zien!
😂

Het geeft me geen plezier.
Ieder z'n ding, maar dit is niet het mijne. 
Te veel gefriemel.

Maar da's 200% persoonlijk!
Andere mensen zullen de dingen die ik leuk
vind om te haken misschien wel 'gefriemel' vinden!

Ik geef je graag de linkjes naar prachtige projecten die
met Interlocking Crochet zijn gemaakt, zoals:
- Deze pannenlappen die ik had willen haken en
- Deze prachtige Flower Power deken

Allebei de patronen zijn van Astrid Schandy. Zij heeft ook
een leuke Facebook groep waarin soms ook gratis patronen
(en tips) gedeeld worden. Je vindt de groep hier.
(Je moet even een verzoekje indienen om lid te worden).


Omdat het bijna Pasen is (wat mij betreft hét ontbijtfeest moment
van het jaar), deel ik graag het recept met jullie waarmee ik de
heerlijke zachte broodjes heb gemaakt die je hierboven
op de foto ziet. Hiermee bak je ze bruin!
🐇

Ik ben bijna uit ge-hak-op-de-takt, nog één dingetje...
Onze zielige boomvarens...


We pakken ze in de winter altijd goed in en zetten ze
beschut weg, maar ze hebben toch geleden onder de
vorstperiode. Ik heb alle dorre bladeren eraf geknipt,
behalve de paar die je op de foto ziet.
En nu maar hopen dat ze weer aanslaan.

Ik heb goede hoop voor degene die vooraan
staat; zoals je aan de stam kunt zien is hij
al wat ouder en hij heeft al eerder laten zien
dat hij tegen een stootje kan.
Het jonkie dat erachter staat baart me wat meer zorgen.

We zorgen er goed voor en hopen er het beste van!

Geniet van de zon en alvast heerlijke Paasdagen!
🐣
Lieve groetjes,

Sandra