De afgelopen week stond voor mij in het teken van contrasten.
Ik heb lopen dubben of ik er al dan niet over zou schrijven,
want ik wil het hier niet al te zwaar en persoonlijk maken.
Laat staan dat ik een preek wil afsteken.
Toen ik tijdens de wandeling deze bomen naast elkaar zag,
leek het haast een teken. Zal ik toch??
Vooruit dan, Beautiful Boardwalk bij
wijze van uitzondering als zeepkist. Hou je vast :-)
Een drukke werkweek vol voldoening versus ontslagen collega's.
Vol hoop terug komen van de dierendermatoloog, met nieuwe medicatie voor Guinness versus
een indringend telefoontje op het werk van mams die me met spoed maant naar huis te
komen, omdat paps is gevallen en niet meer overeind kan komen.
Contrasten kunnen je boos maken, verdriet doen, uit het veld slaan,
maar het is ook yin en yang.
Geen schaduw zonder licht.
Ik besef dat het nu voor mij 'makkelijk praten' is.
Ik ben niet één van die ontslagen collega's.
En paps broze gezondheid heeft door de val een flinke knauw gekregen,
maar hij ligt thuis in bed en laat zich nu (overmatig) verwennen.
Maar de boodschap, voor iedereen die het kan gebruiken én voor mezelf,
mocht ik dit zeepkistverhaal over een tijdje vergeten zijn:
Laat de donkere kanten van het leven je niet verstarren en verbitteren.
Ga op zoek naar het contrast.
Het licht is vlakbij, echt waar!
Fijne avond!
Lieve groetjes,
