Chip ik heb je!

Dankjulliewel voor jullie lieve, bemoedigende en opbeurende reacties op mijn vorige post!

En voor de tips!

De siepeneurigheid is voorbij en daarmee keert terug; de creativiteit! 

Alhoewel een siepeneurige bui soms wonderen kan doen bij het snel afwerken 

van huishoudelijke taken, maar dat terzijde :-))

Terug naar het raadsel van Guinness. 

Bij het bezoekje aan de dierenarts vorige week bleek Guinness' chip onvindbaar te zijn. 

Niet handig als je je hond mee wilt nemen op vakantie, zeker niet als je naar Groot-Brittannië wilt... :-0

Gisterenavond was het 'uur U'; de afspraak bij de dierenarts.

Eerst nog een keertje checken; is hij nog steeds niet te vinden? Nope.

De meest wilde ideeën kwamen op; waar zou hij zijn?

Bij een paard werd ooit een chip in de hak teruggevonden?

Helaas, geen chip in de voetjes van Guinness. En ook niet in het puntje van zijn staart.

Blijft over; de röntgenfoto!

Er zijn momenten waarop ik Guinness' ondeugd en onstuimigheid verwens, maar het is ook een hond uit duizenden, met een gouden hart. Meneertje ADHD liet zich door de dierenarts op zijn zij leggen. Zonder verdoving. 

Ik heb wel even een loodschort aan gedaan om zijn koppie vast te houden, 

maar mijn hart zwol van trots.

En toen... duurde het... en duurde het...

Ik was al bezig met een nieuw scenario; nieuwe chip? Hoe zit het dan met de entingen, zijn medische geschiedenis? Alle paperassen?

Maar het was allemaal niet nodig; hij is terecht!

Het viel niet mee; voor mijn onkundige oog was het nauwelijks te zien, maar na minutenlang turen had de dierenarts de chip toch gevonden! 

Hij had een hele reis afgelegd; van net boven het linker schouderblad (dus zijkant van de hond), naar de voorzijde, in een holletje, verscholen achter het schoudergewricht!

Alleen scannen aan de voorzijde van zijn borst heeft geen zin; er moet echt 'om het hoekje' van zijn schoudergewricht gescand worden. En daarbij helpt het als ik Guinness hoofd wat naar achteren en opzij trek.

We hebben de chip gisteren 3x achter elkaar met succes uitgelezen, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt bij de douane!

JIPPIEIE! Goed gedaan Guinness en dierenarts!

***

Op het moment ben ik druk bezig met het haken van kleertje voor Poppemieke. 

De verschillende patronen in het boek zijn met verschillende soorten wol gehaakt. Dat zorgt ervoor dat er nagenoeg niets is dat 1 op 1 overgenomen kan worden.

Ik zal het netjes zeggen; het is een hele uitdaging! :-))) 

Ondertussen is Finnegan jaloers. Na héél veel zeuren kon er vorig jaar welgeteld 1 nieuwe broek vanaf en nu is er zo'n Poppemonster in huis en die krijgt een hele garderobe aangemeten??

Dat kán toch niet!!

Eh... waar is mijn blikje met kleertjes?

In de tuin. In de tuin?!?!

'Pretty in pink' gaat niet op voor jou Finnegan!

Beetje groot ook...

Oh, maar deze kleuren zijn beter!

Veel beter!

Ik heb Finnegan verzekerd dat ik mijn opgedane kennis van gehaakte kleertjes binnenkort ga toepassen op het ontwikkelen van een klein-maar-fijne-muizencollectie.

'Haute couture pour une souris grise'!

Daar kan Finnegan zich in vinden!

Lieve groetjes,

Sandra

Pi-pa-poncho!

Waarschuwing; ik ben een pietsie siepeneurig.

Eh... spellingswaarschuwing?!?

Bestaat dit woord niet?

Hmmm... ik gebruik dit woord wel eens (gelukkig niet regelmatig, want ik ben niet zo vaak siepeneurig) en dan wordt er altijd heel intelligent en begripvol naar mij geknikt...

Zouden ze me dan gewoon, vanwege mijn siepeneurige bui, niet tegen hebben durven spreken?

Há! Dat vind ik dan wel weer grappig!!

Siepeneurig (in mijn woordenboek) = chagrijnig & een beetje verdrietig.

Waarom ik siepeneurig ben?

Het is zo grijs buiten en ik hoopte op mijn vrije middag nog een keer van een herhaling van gisteren te mogen genieten...

Mijn poncho valt een beetje tegen...

Ik wil van alles doen, maar kom tot niets...

Maar ik val jullie niet langer lastig met mijn gesiepeneur en laat jullie een foto van mijn poncho zien:

Als een vlinder op de grond gedrapeerd, zonder Sandra erin.

Sandra zit er nu wel in verpakt (want hij zit lekker), maar om mezelf op de foto te krijgen...

Laten we zeggen dat ik daar nóg siepeneuriger van werd, dus die foto's zitten gezellig

in de prullenbak. 

Waarom ik de poncho tegen vind vallen weet ik niet.

Is het de kleur? Had ik een sprekendere kleur moeten nemen?

Is het het soort garen? Misschien toch beter helemaal effen garen kunnen kiezen?

Het patroon? Door het ronde model valt hij wat ruimer, misschien dat het 'm dat is?

Ben ik wel een poncho-vrouw? Ik blijf vraagtekens zetten bij mezelf in een gehaakt kledingstuk (sjaals tel ik niet mee), kennen jullie dat ook?

Maar goed, ik geef het een kans.

Ik ben nu ook niet in een bui om waar dan ook een beslissing over te nemen :-))

Hieronder de details van deze poncho;

Gehaakt met naald 6, van 14 bollen Lana Grossa Linea Pura Organico, kleur 357.

Patroon van Xyra, PATR1014. Goed beschreven, een genot om te haken.

(Ik heb de hals wat verkleind door er een toer vasten en een toer halve vasten aan te haken)

Goed. Ik ga mezelf nu een schop onder mijn je-weet-wel geven en de negatieve energie omzetten in lichamelijke activiteit; eerst met mijn vriend de stofzuiger door het huis en dan Guinness trakteren op een wandeling. Zo komt er toch nog iets goeds van die siepeneurigheid! :-))

Lieve groetjes,

Sandra

Crochet doll hair - Haartjes voor Poppemieke

Poppemieke is klaar voor haar!

No more bad hair days!

Er zijn veel manieren om een gehaakte pop haartjes te geven.

Hier en hier zie je bijvoorbeeld verschillende methodes.

Ik heb ervoor gekozen om de haartjes één voor één te implanteren eh... op Poppemiekes hoofd te haken/knopen.

Op de volgende foto's zie je hoe:

Zorg eerst voor draadjes van gelijke lengte. 

Bijvoorbeeld door ze om een boek te wikkelen en daarna door te knippen.

De juiste lengte heb ik afgemeten door 1 draadje over haar hoofd te draperen. Ik wil dat ze haren tot op haar billen krijgt, dan kun je er later lekker mee stylen.

Vervolgens steek je je haaknaald van onder naar boven om een steek heen, je pakt het midden van één draadje op en trekt die lus door je haakwerk heen...

En trekt de twee uiteinden door de lus heen.

Voilà!

Ik zal nog veel haartjes moeten knippen, maar ik doe het niet allemaal tegelijk; als je hoger op het hoofd komt, moeten de haren namelijk langer zijn (als je ze op één lengte wilt hebben).

Het lijkt misschien nu nog weinig haar, maar doordat je laag op laag aanbrengt, 

wordt het stiekem een hele bos!

Je zou onderaan zelfs minder haren aan kunnen brengen. Bijvoorbeeld één steek of toer overslaan.

Zorg er wel voor dat je boven op de schedel de haartjes dik aanbrengt, want daar liggen natuurlijk minder of geen lagen overheen. Het zou zonde zijn als je op de hoofdhuid kijkt.

Het is nu wel meteen duidelijk waarom de bovenkant van Poppemiekes hoofd meteen de kleur van haar haren heeft gekregen; dat scheelt straks 'inkijk'! :-)

Fijn weekend!

Lieve groetjes,

Sandra

Guinness en het raadsel van...

Hahahaa! Een echte teaser, of niet?

Voordat ik jullie meer vertel over het raadsel van Guinness, 

hieronder de vorderingen van Poppemieke.

Poppemieke

Poppemieke??

Yep, dat wordt haar naam! Geïnspireerd door mijn geweldige zuiderburen en in het bijzonder Ingrid.

Dankjewel Ingrid!

Zoals je ziet heeft Poppemieke een heuse hersenpan!

What's cookin' Poppemieke?

Owww... I'guess she's a bit nuts...

Just like me! :-))

Alle gekheid op een stokje; Poppemieke is klaar om gevuld en in elkaar gezet te worden.

Vervolgens de haartjes maken (daar kijk ik tegenop)

Ik moet zeggen; Poppemieke is makkelijk te maken, ze is nogal recht-toe-recht-aan.

En daar zit 'm ook de kneep. Ik denk namelijk dat de stap die hierna komt, haar kan maken of breken.

Ik heb op internet meer slechte dan goede voorbeelden gezien.

Dus het wordt een uitdaging!

Inmiddels (waarom doe je zoiets altijd achteraf?) heb ik ook meer meningen gelezen over het boek.

Het is niet slecht, ook een beginner komt er prima mee uit de voeten, maar er is meer aandacht besteed aan het maken van mooie foto's van het eindproduct dan aan het schrijven van de patronen.

Ik houd jullie op de hoogte van mijn vorderingen!

Guinness en het raadsel van...

Dinsdag ben ik met Guinness naar de dierenarts geweest. Omdat hij altijd mee op vakantie gaat, krijgt hij elke drie jaar een rabiës enting. Gezien onze vakantieplannen van dit jaar (Groot-Brittannië)  éxtra belangrijk. Guinness is braaf, doorstaat het betasten en prikken met glans, is klaar en staat al bij de deur als ik een ingeving krijg (engeltje?).

'Zou u misschien eens zijn chip uit kunnen lezen? Het zou wat zijn als we bij de douane staan en ze kunnen hem niet uitlezen, hahahaha!'

De dierenarts lacht hartelijk met mij mee.

En scant.

En scant.

En scant nog een keer.

Boven.

Onder.

Links.

Rechts.

Niets.

NIETS??!?!!??

Guinness en het raadsel van de verdwenen microchip!

Lang verhaal kort; maandagavond gaat Guinness op de foto.

De röntgenfoto.

En dan hopen we dat het mysterie opgelost wordt!

Tot die tijd wacht ik maar even met het invullen van de laatste reisdetails...

Wordt vervolgd!

Lieve groetjes,

Sandra

Beautiful Blue

Toen ik de foto's van vandaag op mijn pc zette, besefte ik dat ik onbewust een thema had gecreëerd; blauw! Mooi blauw!! Oeps!!!

'Blauw Knijn'; Lalylala nummer 4 (patroon Bina de Beer met modificatie Rita, zonder borduursel)

heeft het levenslicht gezien.

Nummer 3 is hier nog niet voorbij gekomen en blijft nog even geheim, want dat is een kraamcadeautje ;-)

'Blauw Knijn' is een beetje dromerig en staart graag uren naar het water.

Maar zo aan de waterrand is het ook frrrrisss....

Een beetje beschutting van een boom kun je dan wel gebruiken,

zeker met het stevige briesje.

Kom op Blauw Knijn, in het fietsmandje. We gaan weer verder.

Ooooohhhhh....

Crocussen.....

Knijn droomt verder over warme zonnestralen,

dartelen tussen lammetjes in de wei

en dagen die steeds langer worden...

Knijn moet van mij opstaan.

De crocussen doen het hier erg goed, maar wij waren niet de enige bezoekers.

Jammer genoeg zijn er nog steeds hondeneigenaren die niet doen

wat ze horen te doen :-(

Knijn is daar niet zo blij mee. Hij ziet geen drol.

Nou, ikke wel! En wel meer dan één!!

Kom op Knijn! We gaan weer verder.

En omdat Knijn geen Haas is, was hij heel verbaasd over deze vondst:

Jammer genoeg zijn ze niet van chocolade :-)))

***

Mijn Lalylala-verslaving begint wat normalere vormen aan te nemen.

Er worden weer andere dingen gehaakt!

Ik startte met het haken van een poncho (ontwerp van Xyra Creaties).

Knijn is niet de enige die droomt van warmer weer.

In gedachten is deze poncho al af en draag ik hem, terwijl ik naar het werk fiets.

In plaats van een zomerjas :-)

En... ik kreeg gisteren (met wat vertraging) het boek binnen dat ik besteld had:

'Mijn gehaakte pop' van Isabelle Kessedjian.

Het boek beschrijft het patroon van één pop, met heel veel verschillende kleertjes en accessoires.

Het idee is, deze pop te haken voor ons jongste petekindje. Binnenkort is ze jarig!

Hieronder één van de vele voorbeelden:

Ik heb nog twee weken totdat ze haar verjaardag viert, 

dus ik denk dat ik de poncho heel even opzij moet schuiven.

Tuuteretuut!! Genoeg te doen.

Ondertussen is het zonnetje hier weg, dus het is geen straf 

om me lekker warm met een haakwerkje in de bank te nestelen!

Fijne zondag nog allemaal!

Lieve groetjes,

Sandra

Vakantiekriebels

Langzaam aan begint het te kriebelen; waar gaan we dit jaar naar toe?

De laatste jaren waren we in de vakanties regelmatig te vinden in Duitsland en Oostenrijk.

We hebben daar héérlijke vakanties gehad.

Maar eigenlijk... ligt ons hart in Groot Brittanië.

Guinness was het struikelblok. Of beter gezegd; Guinness' gezondheid.

Duitsland en Oostenrijk waren een net wat makkelijkere keuze.

Héél hond vriendelijk en als het moet zijn we zo weer thuis.

Maar dit jaar wagen we het; Guinness gaat mee naar Groot Brittanië!

Klein obstakel; die plas water die er tussen Nederland en Groot Brittanië ligt.

Hmmm... Liefst gaan we naar het noorden. Schotland of het Lake District.

Een overtocht naar Newcastle ligt dan voor de hand.

Maar... dan moet Guinness op de boot in een kennel. Of hij blijft achter in de auto (en daar mogen we dan gedurende de overtocht niet meer bij!) Dat is géén optie.

Blijft over; de tunnel!

Dan maar in etappes naar het Lake District.

Tien jaar geleden verbleven we daar in dit hotel:

Het is er echt zo mooi als op de foto. Misschien nog wel mooier.

Jammer genoeg heeft het hotel maar twee 'hondenkamers' en die waren allebei bezet.

Maar hier willen we toch echt weer naar toe...

Het viel niet mee...

Er zitten al veel hotelkamers vol!

Dat wil zeggen; de honden hotelkamers :-)

En de prijzen... ook niet misselijk...

Maar we hebben het toch gedaan.

De hond vriendelijke hotelkamer in het Lake District is geboekt!

Dan maar een weekje korter weg :-))

Nu nog op zoek naar een leuk tussenstop-hotel op de heenweg en een ander op de terugweg.

Lieve groetjes van

Sandra-die-in-gedachten-al-tussen-de-schapen-loopt

en

het-hardnekkig-opduikende-beeld-van-Guinness-die-schapen-op-hol-jaagt-probeert-te-verbannen-uit-haar-gedachten

P.S. Met dank aan James Bell Photography voor de mooie plaatjes van Langdale en omgeving.

P.P.S. Het belangrijkste zou ik vergeten; papa is weer thuis uit het ziekenhuis! Hij heeft wel even hersteltijd nodig, maar maakt het naar omstandigheden heel goed!

Paul the Toadstool in the making

The Lalylala-story continues...

Paddenstoelen Paul wil nog even niet herkenbaar op de foto.

Een zwarte balk over zijn ogen vond ik te ver gaan.

Vooruit dan, met de on-affe muts over zijn ogen mocht ik deze foto publiceren!

Het verdelen van de stipjes over de muts is nog een hele kunst.

Het vastzetten van deze stipjes is de volgende uitdaging (niet mijn favoriete klusje).

Ik kreeg eerlijk gezegd wel een spontane slappe-lach-aanval bij het zien van deze foto; Pauls muts is, met al die draadjes eraan, net een EEG-muts!

***

Al schrijf ik hierboven luchthartig; mijn gemoed is een beetje zwaar.

De griep eist om ons heen veel van mensen van wie we houden.

Na mijn schoonouders, is nu papa geveld.

Mijn schoonouders zijn gelukkig al goed op aan het krabbelen.

Papa is helaas kanker patiënt, hij heeft niet zoveel bij te zetten.

Daarom ligt hij in het ziekenhuis.

In goede handen, dat wel, maar toch.

Soms kijken we licht aan tegen 'een griepje'. 

Voor gezonde mensen is het vaak ook 'alleen een beetje lastig'. Maar er zijn uitzonderingen.

Dus houdt de oudere en kwetsbare mensen om je heen goed in de gaten.

En ook jezelf. Onderschat een griepje niet. 

Je weerstand doet geweldig werk, dus zorg goed voor jezelf!

***

Lieve groetjes & een heerlijk, liefdevol weekend,

Sandra