O.A.A.

Ik ben een Over-Actieve-Afhechter.

Het is bijna dwangmatig te noemen.

Zoiets; 'heen-weer-knoopje-heen-weer-knoopje-zit ie goed vast?-nog eentje voor de zekerheid-heen-weer-oe-hier kan ik ook nog doorheen weven-(afhankelijk van de draadlengte: x2)-knip....' 

Maar toen zag ik dit.

Ik moet eerlijk zeggen; dit lijkt me toch écht te weinig, maar het helpt me wel.

Door deze instructie is me duidelijk geworden dat ik echt doorsla. 

Dat doe ik nu iets minder (dat doorslaan). Het scheelt minstens de helft :-))

Dus voor de O.A.A.-ers onder ons; even een kijkje nemen!

Eigenlijk wilde ik de snoeperij verborgen houden (oeps), maar zien jullie hieronder hoe leuk dit bordje bij mijn Japanse sjaal past? :-)))

Ik ga nog even genieten van de tuin, het is zo heerlijk buiten!

Fijne avond!

Lieve groetjes,

Sandra

Crocheted soap bags

Laatst kocht ik op een markt lavendelzeep.

2 Stukken. Lekker, voor in de kast!

Echte lavendelzeep is groen, niet paars 

(de bloemetjes van de lavendel zijn wel paars, maar lavendelolie is groen).

Ik dacht hier een leuk jasje voor te haken én ik dacht slim te zijn; ik snijd de zeep gewoon in een paar stukken, dan kan ik veel zakjes vullen die ik overal kan verspreiden.

Maar ik creëerde een waar brokkelfestijn.

Het lag niet aan het mes, maar nu zie je duidelijk de gelaagdheid in de zeep.

Potjedikkie...

De zakjes had ik al gehaakt.

Maar het is zonde om de kleine zeepbrokjes en -schilfertjes weg te gooien...

*Lightbulb!*

De meest sexy (NOT) accessoire voor de vrouw; een pantykousje!

Zeepbrokjes onderin...

Rest van de panty er omheen vouwen...

In het zakje stoppen...

Klaar!

Gezellig!

Ik heb deze zakjes rond gehaakt; eerst een lossenketting haken die iets korter is dan de gewenste breedte en daar haak je je vasten omheen.

Zo krijg je geen naadjes.

Op de foto's is het misschien niet héél goed te zien, maar ik heb een 

aantal toeren zilvergaren meegehaakt.

Héél simpel, praktisch en herbruikbaar!

Lieve groetjes,

Sandra

I love puppy's

Binnenkort krijgen pap en mam een puppy.

Ik mocht gisteren het nestje fotograferen toen ze voor het eerst buiten gingen spelen.

Wat een feest!

Op mijn buik in het gras, camera paraat, terwijl die kleine mupkes van nog geen 

5 weken rond aan het scharrelen waren.

Wat valt er veel te ontdekken!

Onbevreesd, zij aan zij.

Om dan, moe van alle indrukken en het springen over grassprieten, in het gras neer te ploffen.

Smelt...

Beeldschoon...

Ondeugend...

Heel zachtaardig.

Hierboven de dames uit het nestje en hieronder de stoere mannen 

(de linkse hieronder heeft al heel veel boeven verjaagd).

Nee, Guinness krijgt geen concurrentie. Manlief en ik zijn echte terriër-mensen.

We mopperen er wel eens regelmatig op, maar eigenlijk vinden we het erg leuk als Guinness zijn eigenwijze terriër-kant presenteert. Met zijn clowneske blik en hart van goud.

Een terriër zou bij pap en mam helemáál niet passen. 

Daarom is de keuze gevallen op deze rustige Havanezers.

Ik denk niet dat Guinness klaagt als er een vriendinnetje van een ander ras op visite komt.

Als het maar dames zijn, leeftijd maakt niet uit, de looks ook niet; hij valt als een blok voor ze.

Maar hij moet nog even wachten, want voorlopig blijft zijn toekomstige vriendinnetje 

nog even bij haar broers en zusjes van 'Havies of The Beardie Bunch', 

vol liefde verzorgd door mijn collega Marij en haar gezin.

Kan Guinness ondertussen mooi nog wat verder herstellen.

Fijn weekend!

Lieve groetjes,

Sandra

Wenteltrapsjaal & kaartlezen

Ik voel me een bedreigde menssoort als ik zeg; ik lees graag kaart!

Gewoon, op vakantie, met het vingertje langs wegen, dorpen en steden.

Ik vind het belangrijk om te weten waar ik ben en wat er om mij heen te vinden is.

Niet zo van 'plop' nu ben je op je vakantiebestemming, maar bewust reizen.

Geen paniek als Dom-Dom op hol slaat of kapot gaat.

Zonder daarmee iemand te willen veroordelen, want ik besef dat kaartlezen niet voor iedereen is weggelegd c.q. niet iedereen het leuk vindt.

Sterker nog; vroeger was ik een echte nitwit op dat gebied.

Maar Manlief is een Verkenner. Zo'n militaire, weet je wel.

En dan word je besmet. 

Al ben ik lang niet zo goed als Manlief, want Manlief heeft een aangeboren GPS-systeem.

Ongelofelijk. Hij kan in zijn hoofd een kaart draaien en spiegelen en weet ik veel wat meer.

Geef hem een omschrijving van één van onze vakantiebestemmingen ('weet je nog schat, dat hotel met die Fawlty Towers bediening') en hoppa! hij wijst de exacte locatie aan op de kaart, inclusief omschrijving van de omgeving, specifieke kenmerken enz. enz.

Maar goed, gisteren ben ik op pad geweest voor een nieuwe kaart/wegenatlas van Groot Brittannië.

En laat er daarvoor in Eindhoven nou hét perfecte winkeltje zitten; Landschap.

Landkaarten, reisboeken, ansichtkaarten, reisdagboeken, van die leuke 'kras-wereldkaarten' 

waar je de landen waar je geweest bent af kunt krassen, waarna er een kleurrijk 

vlekje op je wereldkaart ontstaat.... 

Maar daar heb ik me maar niet door af laten leiden, ik heb mijn wegenatlas gekocht.

En met die wegenatlas stijgt de vakantie-voorpret naar een nog hoger niveau!

Want heee! Er zijn heel veel grotten in de buurt van ons hotel!

Heeee, een historische spoorlijn!

Ooooohhhh, een kasteel!

(en zo kan ik nog wel even doorgaan)

En er werd gehaakt!

Mijn wenteltrapsjaal van Portugese merino is af!

Gehaakt met naald 5 (ruim gekozen voor een soepel vallend resultaat).

Van bijna twee strengen (ongeveer 850 m. looplengte) handgeverfde merino van Tarekices.

Nu ga ik Guinness even gezelschap houden op de bank en wat Japanse bloemen haken, voordat we vanmiddag op pad gaan :-)

Fijne zondag allemaal!

Lieve groetjes,

Sandra

Niet volgens plan

Het is zo'n dag...

Opgestaan met allerlei voornemens.

De agenda is leeg, dus eerst werken en dan... dan gaat het gebeuren!

In gedachten werd er gepoetst, boodschappen gedaan, er werden hele avonturen met Guinness beleefd, 2 sjaals afgehaakt, foto's gemaakt en vervolgens werd hierover ook nog geblogd.

Veel teveel voorgenomen natuurlijk! Totáál onrealistisch! 

(en dan heb ik hierboven nog niet eens alles opgeschreven)

Als ik me niet aan mijn (onrealistische) voornemens houd, komt er altijd zo'n gemeen stemmetje opzetten bij mij; 'maar wat heb je dan wél gedaan?' Hebben jullie dat ook??

Helaas krijg ik dat stemmetje de mond nog niet gesnoerd, maar tegenwoordig heb ik wel mijn volmondige antwoord paraat; 'Ik heb gelééfd!'

Weg plannetjes, gewoon gedaan wat in me op kwam.

En het was fijn (al besefte ik me dat een half uurtje geleden nog niet helemaal).

Want...

Na het doen van de boodschappen heb ik met Guinness gewandeld.

Een wat langere wandeling, maar lekker rustig aan. 

Samen hebben we de vorderingen van de opbouw van The Flying Dutch Festival bekeken.

Fijn om weer net iets verder te kunnen wandelen met Guinness! *dankbaar*

Trappetje opgelopen om het podium aan de achterkant goed te kunnen bekijken;

En het uitzicht naar links;

Inmiddels regent het een beetje, tijd om naar huis te gaan.

Ik ben benieuwd of wij zaterdag iets meekrijgen van dit festival. Op zijn minst zullen we de helicopters horen waarmee de DJ's ingevlogen worden. Afhankelijk van de wind zullen we waarschijnlijk wel wat (geluids)flarden meekrijgen van dit uitverkocht festival. Als je in één van de appartementen woont, dat heb je denk ik een magnifiek uitzicht op dit gebeuren.

En dan maar hopen dat je ervan houdt :-))

Maar goed. Eenmaal thuis hebben Guinness en ik (meer ik dan Guinness) een appelflap soldaat gemaakt en ik heb mijn 'sjaals in wording' nog een keer op de foto gezet.

De wenteltrap sjaal (patroon a la Sacha) waarin nu 1 streng merino verwerkt zit (maar hij is nog niet lang genoeg, dus ik ga nog even door):

De Japanse bloemensjaal wordt geen sjaal, maar een omslagdoek, heb ik besloten. Dus een beetje meer werk dan verwacht, maar wel een dankbaar project;

En nu? Aangezien poetsen niet bovenaan staat in mijn lijstje 'favoriete tijdverdrijven', ga ik daar juist mee beginnen. Even een uurtje als een witte tornado het huis door. 

Dan lekker frietjes bakken (guilty pleasure) en dan... 

pak ik de haaknaald op!

Fijne avond allemaal!

Lieve groetjes,

Sandra

Mooie wol en creatieve hersenspinsels

Waarschuwing; dit is een blogpost uit de categorie 'prettig gestoord'.

Er was eens... een merino wolletje uit Portugal.

Ze droomde over haar mogelijkheden.

Wat ze zou ze kunnen worden?

Dit leek haar wel wat, maar het kon beter:

Ja, dit is beter!

Maar ze twijfelde...

Want weet je? Ze is een beetje druk.

En dat is niet erg als je een eenzame bloem bent, dan kun je stralen.

Maar meerdere bloemen naast elkaar?

Nee, zo voelde ze zich verloren. In deze kakofonie voelde ze zich ten onder gaan.

Eenvoud, dat moest het worden.

Zodat iedereen die haar ziet, haar ziet zoals ze werkelijk is, zonder toeters en bellen.

Want die heeft ze niet nodig.

Dit gaat helemaal goed komen met het Portugese wolletje!

Maar goed. Sandra kreeg die vermaledijde

  (Vermaledijen; let op: Spelling van 1858 vervloeken, verwenschen)

bloem niet meer uit haar hoofd!

Zou het een betovering zijn?

Uitgesproken door een wolletje dat Zauberball heet?

En sinds kort verkrijgbaar is in de wolzaak waar ze graag vertoeft?

Sandra fietste linksom. Sandra fietste rechtsom.

'Ik ben sterk!' zegt ze en fietst weer naar huis.

Maar de betovering van Zauberball is sterk. Sandra droomt van in elkaar overvloeiende bloemtapijten, gesponnen door haar handen, in kleuren die haar in het hart treffen.

(Dat Sandra al meeeeeer dan genoeg sjaals heeft, lijkt niet tot haar door te dringen. Sterker nog; om te bewijzen dat een vrouw nooit genoeg sjaals kan hebben, draagt ze de afgelopen dagen soms wel twee verschillende sjaals op een dag!)

OK. Voordat jullie massaal een hulplijn gaan bellen (voor mij of voor jezelf), zal ik héél snel een einde aan dit  lichtelijk gestoorde verhaaltje breien (of beter gezegd; haken).

Vol trots presenteer ik jullie de start van een wonderbaarlijke Japanse bloemensjaal:

Ik ben verliefd...

Gezellige Pinkstermaandag!

Lieve groetjes,

Sandra

Grijze merino zomersjaal

Mijn grijze zomersjaaltje is klaar!

Het is een luchtig, soepel, licht en heel zacht sjaaltje geworden.

Eigenlijk meer een sieraad.

Ik heb hem al een keertje gewassen (met Eucalan een koud kunstje). 

Echt blocken/blokken is met zo'n smal en heel lang sjaaltje moeilijk, maar door het wassen en liggend drogen komt het haakpatroon beter tot zijn recht.

Hieronder wat foto's (met dank aan Sibille, mijn scheve Topmodel).

Onderaan deze post zal ik wat meer details (incl. een link naar het gratis patroontje) vermelden.

Ik had te weinig geduld om op beter licht te wachten :-)

Op de foto hieronder komen de kleuren het beste uit.

Hieronder (op het moment) mijn favoriete manier om een sjaal te dragen.

 Je draait de sjaal gewoon nonchalant om je nek en zorgt ervoor dat de uiteinden elkaar als het ware tegemoet komen en iets overlappen. 

Daarna bind je een touwtje (gewoon een lossenketting van hetzelfde garen 

of bijv. een leuk, leren armbandje) om de hele boel heen en klaar is Klara!

Dit kun je ook doen met een driehoekige omslagdoek!

De sjaal is gemaakt van 1 streng handgeverfde,  100% merino wol 

(ca. 100 gram en 440 m. looplengte) van Tarekices.

Gehaakt op haaknaald 4.

Patroon is van Drops (Garnstudio): Drops 130-29.

Fijne Pinksterdagen!

Lieve groetjes,

Sandra

P.S. Geen brutale appelsap/bier/wijn drinkende eksters meer gezien. 

De afgelopen dagen hebben de kool- en pimpelmezen de tuin weer overgenomen. 

P.P.S. Dankjulliewel voor jullie tips en complimenten bij mijn laatste post! 

Het verhaal van de Japanse bloemensjaal heeft een heel andere wending 

gekregen, maar daarover later meer!

P.P.P.S. Met Guinness gaat het nog steeds vooruit, 

maar niet meer met van die grote sprongen als in het begin.