De auto was gisterenavond al grotendeels ingeladen; we waren klaar voor
ons vertrek naar Groot Brittanië.
En toen ging de telefoon; het ging niet goed met Guinness.
Een lang verhaal kort; hij miste ons zo erg, dat door de stress zijn rug compleet vast is komen te zitten. Hij had pijn en at én dronk niet meer.
Toen hij ons zag was hij ontzettend blij. Hij ging meteen weer eten en (nog belangrijker) drinken.
Maar de pijn in zijn rug is natuurlijk niet meteen weg.
Het nemen van de beslissing is niet moeilijk; natuurlijk gaan we niet op vakantie.
Dit kun je je maatje niet aandoen. En ook de liefdevolle oppassers niet.
Maar dat neemt niet weg dat we verdrietig zijn.
En bezorgd om Guinness. Want hij lijkt terug bij af.
Hierboven zie je Guinness in de super-verhoogde-hondentroon die manlief zo knap voor hem gemaakt heeft van (grotendeels afval-) hout.
Dat is zijn plaatsje voor nu. Door de open tuindeuren kan hij liggend naar buiten
kijken en de buitenlucht opsnuiven.
De lichtpuntjes komen vast wel weer.
Ideeën zijn er ook, maar het is even afwachten.
En onze wereld is nu even grijs...
Lieve groetjes,
