dinsdag 23 augustus 2016

Paardenpraat

De paardjes groeien als kool.

Ik had ze misschien beter op het laatst pas een hoofd
kunnen geven, want ze zeuren m'n oren van m'n kop 
eh.... hoofd! :-))) 


Het mooie hoofdje van sokkenwol blijft even liggen.
Die maak ik nog wel een keer af.
Sterker nog; ik denk dat ook dat paardje 
straks een mooi thuis krijgt.

Dankjewel nog voor jullie tips!

Lieve groetjes,

Sandra








vrijdag 19 augustus 2016

Sprankelende libelle

Ik las bij Esther dat het vandaag de internationale dag van de fotografie is,
daarom deel ik vandaag deze sprankelende libelle met jullie.


Hij zat de afgelopen week zomaar bij ons in de tuin.
Wat een cadeautje!


Balancerend op een opstapje,
probeerde ik zo goed mogelijk de lichtjes in zijn vleugels te vangen.


Zou het wel een 'hij' zijn?


En wat voor een soort libelle zou het zijn?
Toen ik foto's ging vergelijken op internet, kwam ik daar niet echt uit.


Weet jij de naam van deze pracht-libelle?
Ik hoor het graag!

En anders?


Blijft het voor mij gewoon 'sprankelende libelle'.
Niets mis mee :-))

Fijn weekend!

Sandra




dinsdag 16 augustus 2016

Back in the saddle again :-)

Een paar weken geleden kreeg ik de vraag of ik twee paardjes zou kunnen haken.
Hmmm... Daar zit ik altijd wel een beetje dubbel in.
Het is dat gevoel van 'moeten' hè?

Maar de 'opdracht' was wel leuk; het zouden twee paardjes moeten
worden die in de verte lijken op twee échte paarden.
Een wit en een bruin paard met een vrolijke, tekenfilm-achtige twist.
Niet té groot, wel stoer.

Ik wilde niet nog een keer het Lilleliis paardje haken. Ten eerste is dat eerder 
een lief dan een stoer paard en ten tweede was ik bang dat de verveling
dan toe zou slaan.

Het werd een patroontje van Kristel Droog: 'Horse Piem' 
oftewel 'Paardje Piem',

Ik kocht twee bollen sokkenwol.
Het witte paard is een beetje ondeugend en nóóit schoon.
Dus de crème sokkenwol met bruine en zwarte details was perfect.
Maar de bruine sokkenwol... Aiii...
Die bleek na het uitpakken thuis bij daglicht wel érg doorspekt 
te zijn met paarstinten.

En volgens mij bestaat alleen de Milka-koe en
is er (nog?) geen Milka-paard :-)))

Dus... de wol ging terug en ik ruilde hem in tegen Catania.
Beetje saai eigenlijk... 

Misschien kan ik één paard van sokkenwol maken en de andere 
van Catania? Allebei met naald 2,5? 
Dat zou qua grootte toch niet veel af kunnen wijken?

Ahum... dus wel...

Enfin. Lang verhaal kort: ik heb nu drie paardenhoofden, hihihi!

Dat wil zeggen; gehaakt hè! 
Het zou wat zijn als ik hier achter mijn pc zou zitten met
3 paardenhoofden. Zie je het al gebeuren??

Goed. Zinnige praat komt er niet meer uit vandaag, dus daarom
maar wat fotootjes van mijn paardenhoofdencollectie:




Toch jammer van die bruine sokkenwol die teveel paars bleek te zijn...
Vinden jullie ook niet?
Al geeft de Catania wel een 'strak' effect.

Wordt vervolgd!

Lieve groetjes,

Sandra 





zondag 14 augustus 2016

Onverwachts cadeautje

Heel, heel hartelijk bedankt voor al jullie lieve reacties, mails en kaartjes.
Ze hebben me ontzettend goed gedaan.

Blogland is geweldig. JULLIE zijn geweldig! <3

Laatst zei iemand heel treffend 'je pap zal nog wel even 
op de passagiersstoel zitten' en dat klopt helemaal.

Maar je hebt ook de categorie;
'Bijzonder Mooie Toevalligheden?'

('toevalligheden' bewust met vraagteken, want toeval bestaat volgend mij helemaal niet :-))

Wat dacht je hiervan; 
de Heemkundekring Son & Breugel koos er gisteren voor
om deze foto te publiceren op hun Facebookpagina:
met dank aan mijn zwager voor de tip x


Bijbehorende tekst; 

12 augustus 1951. Drie stoere jongens van zestien jaar oud staan klaar 
voor een kampeervakantie in Nijmegen. De benodigde spullen achterop 
de fiets en dan trappen maar. Van tevoren nog even poseren bij het raadhuis.

En de stoere jongen links op de foto?
Da's mijn paps!

Mooi hè!

Fijne zondag nog!


Lieve groetjes,

Sandra  






donderdag 4 augustus 2016

Loslaten


It hurts to let go,
but sometimes 
it hurts more
to hold on.

                                  ~ Unknown

Dag lieve paps, je bent voor altijd in mijn hart.


Liefs,

Sandra





zondag 31 juli 2016

Kleurrijke kat

Voordat ik jullie laat zien wat er net van mijn haaknaald is gerold,
wil ik iedereen die een lieve reactie heeft achtergelaten onder mijn
voorgaande blogpost, uit de grond van mijn hart bedanken.

Jullie snappen vast dat ik op het moment wat minder in 
Blogland te vinden ben.

Maar... de haaknaald staat niet stil. In tegendeel :-)

Mag ik jullie een kleurrijk katje voorstellen?


Vooralsnog naamloos


En daar lijkt hij niet zo blij mee te zijn :-))


Gemaakt vanuit het hart


Gewoon, omdat ik het leuk vond


Naar een patroon van Lilleliis, uit het boekje


Ik wens jullie nog een relaxte zondagavond!

Lieve groetjes,

Sandra






donderdag 21 juli 2016

Vastklampen

Afgelopen weekend genoten we met volle teugen in de Vulkaaneifel.
Lekker bijtanken met groene energie.

Helaas was er bij thuiskomst minder goed nieuws.
Paps' gezondheid is (weer) een stapje achteruit gegaan.

Een aantal jaren geleden is bij hem leverkanker geconstateerd.
De diagnose was niet positief, maar tegen alle verwachting in
is hij nog steeds bij ons.

Niet dat het in die jaren van een leien dakje ging, integendeel;
elke keer werd er weer wat ingeleverd.
En paps? Paps blijft dankbaar, onverstoorbaar en is gelukkig met de
dingen die hij nog wél kan. Samen met zorgzame mams.

Maar sinds afgelopen maandag kan hij niet meer zonder morfine.
En er is een longontsteking bij gekomen.

Zijn lichtje flakkert. Soms iets meer, soms iets minder.

De manier waarop paps zich aan het leven vastklampt, 
doet me denken aan het vlindertje dat ik in de Vulkaaneifel fotografeerde
afgelopen zaterdag:


De korenbloem waarop het vlindertje zat, zwiepte als een dolle
in de wind. Toch bleef het vlindertje zitten.

Vleugels gesloten.
Pootjes in de korenbloem begraven.
(Ogenschijnlijk?) onverstoorbaar.

Er komt een tijd van loslaten.
Maar wanneer?


Lieve groetjes,

Sandra